“Is het nou NÓG niet klaar?”
“Ik wil nou wel eens van mijn trauma’s af zijn.”
Het zijn verzuchtingen die ik in mijn praktijk geregeld hoor. Begrijpelijk, want keer op keer tegen je eigen trauma’s aanlopen is vermoeiend en pijnlijk.
Je wilt dat het klaar is. Dat het stopt. Dat je jezelf eindelijk rustig en tevreden voelt, en dat het stroomt in je persoonlijke leven en je werk.
Helaas werkt het zo niet. Er is geen truc waarmee je definitief en voor altijd afrekent met de traumasporen uit je verleden.
Trauma verloopt niet lineair
Het omgaan met trauma is geen rechtlijnig gebeuren. Het wordt niet per definitie makkelijker door de jaren heen.
Soms wordt er ineens een diepere laag geraakt. Dan doet het zelfs méér pijn in plaats van minder. Er wordt iets wakker waarvan je dacht dat je het allang verwerkt had.
In het heden zullen er altijd momenten zijn die je triggeren—die oude gevoelens raken waarvan je dacht dat je ze had opgelost.
Er zijn grofweg drie manieren om daarop te reageren
1. De Criticus
Als deze stem geactiveerd wordt, krijg je er bovenop de pijn of angst ook nog de boodschap bij dat je het níet zou mogen voelen.
Vaak herkenbaar bij mensen die al als kind kritiek kregen op hun emoties.
2. De Beschaamde
Hier wordt schaamte getriggerd. Je vindt je gevoelens overdreven, kinderachtig of ongepast.
Ook dit patroon ontstaat vaak wanneer je in je jeugd belachelijk werd gemaakt als je emoties toonde.
3. De Koesteraar
De koesteraar blijft bij je als je het moeilijk hebt.
Hij biedt bedding, erkenning, troost.
Hij aanvaardt jouw gevoelens—ook als ze overtrokken lijken of niet passen bij de feiten van het nu.
Je snapt dat ik een fan ben van de derde mogelijkheid. Sterker nog: ik heb mijn hele Beeldkracht-methodiek erop gebouwd.
Radicale aanvaarding
Mijn focus ligt niet op “ergens vanaf moeten komen”, maar op radicale aanvaarding.
Het valt soms echt niet mee om vanuit volledige aanvaarding op je eigen gevoelens te reageren. Om geduld met jezelf te hebben. Om telkens opnieuw te onderzoeken wat je nodig hebt—en jezelf veiligheid, erkenning en troost te geven. En die ook aan anderen te durven vragen.
Verzachting op de lange termijn
Als je leert jezelf te geven wat je nodig hebt op het moment dat er weer een oud traumastuk geraakt wordt, helpt dat niet alleen in het moment zelf.
Het verzacht ook op de lange termijn de invloed van trauma op je leven.
Je wordt ontspannener in het omgaan met complexe gevoelens.
De extra stress van “is het nou nóg niet klaar?” valt weg.
Je reageert steeds vaker met acceptatie in plaats van afwijzing op jezelf.
Hulp vragen
En lukt het niet? Vraag dan hulp.
Vroeger als kind moest je het alleen doen.
Nu hoeft dat niet meer.