Als twaalfjarige nam ik de leraar Nederlands mee naar huis om bij ons te eten omdat hij gepest werd door mijn mede-leerlingen. Ik vond het oneerlijk en ik wilde hem een hart onder de riem steken. Mijn ouders waren bijzonder gastvrij en verwelkomden hem met open armen. Zij stonden ook altijd op de bres voor anderen. Dus dat heb ik met de paplepel meegekregen.

Mijn motief om hem uit te nodigen was uiteraard ingeven door mijn eigen ervaringen met pesten en buitengesloten worden. Vanaf het moment dat ik naar school ging had ik ermee te maken. Ik wisselde van school, maar de ergste pesters verhuisden ook mee. Dus ik hoorde er nooit bij, al vond ik soms even aansluiting bij een ander kind dat ook buiten de groep viel. Gepest worden, met alle fysieke en emotionele geweldservaringen die daar onderdeel van uitmaakten, heeft me kwetsbaar én sterk gemaakt.

Autonomie
Sterk omdat ik me altijd alleen kan redden, zelfs in een vijandige omgeving. Ik heb er een krachtige autonomie door ontwikkeld. Een eigen visie, die ik uitdraag, ook als er veel weerstand komt. Ik heb er ook heel nauwkeurig door leren observeren.

Kwetsbaar
Het heeft me ook kwetsbaar gemaakt. Want pesten en buitengesloten worden, leiden tot een diep gevoel van er niet bij horen. Een onuitwisbare eenzaamheid. Van tekortschieten. Ook al weet ik dat ik getalenteerd ben. Ook al weet ik dat ik lief en zorgzaam ben. Ook al heb ik als coach inmiddels de afgelopen twintig jaar duizenden mensen geholpen om toegang te krijgen tot hun zelfrespect en innerlijke kracht. Diep van binnen voer ik bij tijd en wijle nog een worsteling met het gevoel dat ik niet goed genoeg ben, dat er iets aan mij mankeert waardoor ik er niet bij mag horen.

Ontelbare keren heb ik te horen gekregen dat het meer over hen zegt dan over mij. Even zo vaak kreeg ik het advies om me ‘er niks van aan te trekken’. Dat soort goed bedoelde adviezen, ook van hulpverleners, maakte dat ik me niet gerespecteerd in mijn eigen beleving. Ook hulpverleners kunnen het gevoel versterken dat je tekortschiet. Dat is een motivatie geweest om een methodiek te ontwikkelen waarin mensen zich erkend voelen, contact maken met wat ze nodig hebben (of in het verleden nodig hadden) en leren om dat aan zichzelf te geven.

Grote stappen
Het is helder dat mijn neiging om mensen te willen helpen en er echt voor ze te zijn, zijn wortels vindt in mijn eigen ervaringen. Er is nog iets anders dat erg belangrijk is voor mijn werk: ik voel (veel) meer aan en weet (veel) meer dan ik feitelijk zou kunnen opmaken uit wat er door iemand gezegd wordt. Dat leidde toen ik jong was wel eens tot problemen. Mensen vonden het namelijk helemaal niet leuk om te horen wat ik waarnam. Dus ik leerde af om er überhaupt over te beginnen. Toen ik mijn eerste cursussen emotioneel lichaamswerk deed, vond ik het zelf gewoon eng hoeveel ik wist, enkel door mensen aan te raken. Ik kon er verder ook niets mee, met die informatie, ik kon ze namelijk niet genezen. Als coach kan ik er juist heel veel mee. Doordat ik zie waar het vast zit en welke beweging mensen te maken hebben om te transformeren, kan ik hen grote stappen laten zetten.

Haarfijn en direkt
Voor mij is het dus ook om die reden een zegen dat ik uiteindelijk, na omzwervingen via de journalistiek en de vakbeweging coach ben geworden. Mensen komen nu naar mij toe omdat ze willen weten wat er met hen aan de hand is. En ze willen juist graag dat ik vertel wat ik waarneem. Dat ik uitleg hoe ze regie kunnen nemen over hun eigen leven. Natuurlijk komt er nu ook wel eens weerstand, maar dat past binnen de setting. Ondertussen 
werk ik al weer twintig jaar als coach. Ik ben direct en ga haarfijn tot de kern. Mensen kiezen mij als coach vanwege mijn heldere analyses, directe taal en krachtige en doeltreffende interventies.

Voor mij is het van belang om te belichamen wat ik uitdraag. ‘To walk my talk’. Dus dat betekent dat ik verantwoordelijkheid neem om mijn dromen te vervullen en om de tegenslagen in mijn leven aan te gaan. Leren vind ik belangrijk, zowel binnen mijn vakgebied als daarbuiten. Zo ben ik op tangoles gegaan om te leren volgen. Ik wil dat dingen werken, dat ze effect hebben, dat er echt wat gebeurt. Ik ben ongeduldig en stel hoge eisen aan het resultaat. Ik wil dat alle niveaus worden geraakt: verstand, gevoel, intuïtie en daadkracht. Zodat je jezelf als een geheel ervaart en dingen die je leert nog dezelfde dag nog in de praktijk kunt brengen.

Ik ben gepassioneerd voor gelijkwaardige relaties tussen mannen en vrouwen. Voor mij is het van belang om eigenschappen niet onder te verdelen in mannelijk of vrouwelijk. Om iedereen volledig in zijn waarde te laten met alle kwaliteiten én onhebbelijkheden.

Bos en hei
Ik hou van het bos en de hei, van eten met vrienden, ben geregeld in een museum te vinden en dans graag (tango, salsa, Kizomba). De sportschool bezoek ik ook, maar vooral omdat het moet. Mijn overactieve hoofd dat altijd oplossingen zoekt en graag dingen uitlegt, vraagt ook aandacht. Op het heerlijke plekje in het bos waar mijn caravan staat, heb ik inmiddels drie boeken geschreven. Zo komt mijn eerste vak als journaliste goed van pas. Het eerste boek bevat fabeltjes voor leidinggevenden. In het tweede boek zette ik de belangrijkste tips voor een goede relatie die ik verzamelde in de tien jaar dat ik vooral relaties coachte. Het derde boek is voor coaches en therapeuten. Ik leg de Beeldkracht-methodiek uit en geef hen handvatten voor systemische opstellingen op tafel. Inmiddels werk ik aan mijn vierde boek over emotie-management.

Wat kan ik voor jou doen?
Wil je weten of het werken met beeld ook wat voor jou is als coach, therapeut of begeleider? Bel me voor een gratis persoonlijk adviesgesprek: 0633886581. Je kunt ook een mail sturen naar coaching@carolinefranssen.nl.